Του νερού τα παραμύθια

  Άκου τώρα μάστορα μια φανταστική ιστορία...

Ήτανε λέει κάποτε ένα όμορφο, μικρό χωριό που είχε μια όμορφη, αστείρευτη πηγή...

Από την πηγή αυτή, ανάβλυζε νεράκι γάργαρο και δροσερό, το οποίο διέσχιζε όλα τα χωριουδάκια της περιοχής εκείνης... Έπιναν οι κάτοικοι των χωριών, ποτίζονταν τα περιβόλια, παίζαν τα παιδιά, δροσίζονταν οι ντόπιοι και οι επισκέπτες. 

Μη φανταστείς δα και κάνα Νιαγάρα! Το νεράκι που έτρεχε από αυτήν την πηγή ήταν τόσο όσο να καλύψει τις ανάγκες των τριγύρω χωριών με τους κατοίκους τους και τα περιβόλια τους. Δεν περίσσευε σταγόνα! Λες και ίδια η φύση το είχε κανονισμένο έτσι...

Για την καλύτερη εξυπηρέτηση όλων των κατοίκων, οι άνθρωποι βρήκαν έναν τρόπο ώστε το νερό να φεύγει από τη μια για τα χωράφια και τα περιβόλια κι από την άλλη για τις ανάγκες των σπιτιών.

Ε, τα καλοκαίρια που οι ανάγκες ήταν αυξημένες, έδιναν λίγο παραπάνω νερό προς τα σπίτια... και μειωνόταν λίγο προς τα περιβόλια... Λογικό!

Το νεράκι της πηγής αυτής όμως, όσο τα χρόνια περνούσαν, λιγόστευε... Όλο και λιγόστευε...

Από τα σπίτια δεν έβλεπαν την διάφορα οι άνθρωποι. 

Οι αγρότες όμως όμως το καταλάβαιναν και ανησυχούσαν πολύ!

Μια μέρα η κατάσταση έφτασε σε σημείο απελπισίας! Άρχισαν οι ντόπιοι να ψάχνουν να βρουν το λόγο που το νερό έχει λιγοστέψει τόσο πολύ!

Έψαχναν μέρα... Έψαχναν νύχτα... μήπως κάπου υπάρχει διαρροή... Μήπως κάπου υπάρχει βλάβη... Μήπως κάπου έχει φράξει το νερό... Μήπως φταίει το ένα..  μήπως φταίει το άλλο...

Μέσα στη νύχτα να περπατάνε πλάι-πλάι στο νερό, σε βατομενα μονοπάτια, να σκαρφαλώνουν σε βράχια, ανάμεσα στα αγκάθια... Δε σταματούσαν , μέχρι να βρούν τι φταίει. Δεν γινόταν να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση! Τα δέντρα και τα περιβόλια κινδύνευαν να ρημάξουν!

Μεγάλη ταλαιπωρία! Μεγάλη αναστάτωση! Έψαχναν λοιπόν οι χωριανοί... έψαχναν, έψαχναν... και στο τέλος το βρήκαν!

Γιατί όπως λένε, όποιος ψάχνει βρίσκει.

Τι βρήκαν;

Σε κάποιο από αυτά τα χωριουδάκια, κάποιος άνθρωπος, είχε συνδέσει αγωγό δικό του πάνω στον κεντρικό αγωγό και τραβούσε το νερό!

Το αποτέλεσμα;

Καθώς ο κύριος αυτός τραβούσε βίαια, με αντλίες κλπ το νερό από το δίκτυο της ύδρευσης, το νερό δεν έφτανε να καλύψει τις ανάγκες των σπιτιών. Όποτε αναγκαστικά έπρεπε να πάρουν περισσότερο νερό από την πηγή και να το δώσουν προς ύδρευση.

Άρα ακόμα λιγότερο νερό για τα περιβόλια!

Η σύνδεση λένε μάλιστα ότι είχε γίνει πριν το ρολόϊ ώστε να μην χρεώνεται ο κύριος αυτός... ο πονηρός!

Τραβούσε τόσο νερό που έφτανε σε σημείο να πέσει η στάθμη και η πίεση σε όλα τα γύρω χωριά και κυρίως στο νερό των αγροτών!

Τι το έκανε τόσο νερό... κάνεις δεν έμαθε!

Τι έπινε;

Το πουλούσε;

Πότιζε;

Λουζόταν;

Γέμιζε πισίνες;

Γέμιζε στέρνες;

Έπλενε τα ποδάρια του;

Ποιος ξέρει... Άγνωστο...

Αυτό που έγινε όμως γνωστό, ήταν η τιμωρία του! 

Μια τιμωρία που δεν θα την ξεχνούσε ποτέ κανένας κάτοικος αυτών των χωριών!

Του είπανε λέει "να μην το ξανακάνεις αυτό"...

Ούτε κλήση... Ούτε κατακραυγή... Ούτε τιμωρία... Ούτε πρόστιμο... Ούτε κάποια ποινή... Ούτε τίποτα τέτοιο!

Τόνε μαλώσανε! Του σήκωσαν το δάχτυλο και του είπαν "να μην το ξανακάνεις αυτό"...!

Κι εγώ θυμάμαι που μου το έλεγαν αυτό οι μεγάλοι... όταν ήμουν μικρός που έκανα καμιά φορά καμιά αταξία... "μη το ξανακάνεις αυτό"!

Βέβαια... Το άλλο που ήταν επίσης άγνωστο ήταν και η ηλικία του ανθρώπου που το έκανε αυτό... 

Γιατί αν ας πούμε ήταν μικρό παιδί, τι να του έκαναν...;

Ή αν ήταν άνθρωπος με ειδικές ανάγκες... Τι να του έκαναν...;

Θα μπορούσαν ίσως, οι αρμόδιοι να απευθύνουν στους οικείους του... Ίσως... Αλλά ποιος ξέρει... Άλλωστε μιλάμε για μια φανταστική ιστορία... Οπότε μπορεί ο καθένας να φανταστεί και να δώσει εξηγήσεις ή να εξελίξει στο μυαλό του, αυτήν την ιστορία όπως θέλει...

Τέλος πάντων... Αυτό ήταν το παραμύθι... τέεεελος! 

...και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!

Λοιπόν καλοί μου άνθρωποι... Επειδή δε ζούμε σε παραμύθι... αλλά ζούμε στην πραγματικότητα, οι καιροί είναι δύσκολοι, και δεεεεε ζούμε και πολύ καλύτερα... εμένα αυτή η ιστορία... Κοίτα να δεις τώρα τι μου θύμισε αυτή η ιστορία... μου θύμισε ένα στίχο ρε μάστορα...

"Τα παραμύθια δεν είν' αλήθεια... αλλά τουλάχιστον δεν είναι ψέματα..."

Και μπορεί αυτή να είναι μια φανταστική ιστορία... αλλά θα μπορούσε να έχει συμβεί και στ' αλήθεια... ή να συμβεί στο μέλλον ίσως; Ποιος ξέρει...

Γι'αυτό λοιπόν να τη θυμόμαστε αυτή τη μικρή ιστορία και ας έχουμε το νου μας στους πονηρούς... 

Ας έχουμε το νου μας σε αυτούς τους λίγους πονηρούς, γιατί αυτοί οι λίγοι είναι που συνήθως προκαλούν προβλήματα και κάνουν δύσκολη τη ζωή των περισσότερων από εμάς.

Του νερού τα παραμύθια λοιπόν... Μια μικρή φανταστική ιστορία!

* η ιστορία (όπως έχει ήδη αναφερθεί) προέρχεται από τη σφαίρα της φαντασίας και οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα, μέρη και καταστάσεις είναι επίσης προϊόν φαντασίας 

** η φωτογραφία είναι αληθινή!

*** έχει και 2ο μέρος... αλ μπι μπακ!