Καλοί μου άνθρωποι!
Αγαπητοί κι αγαπημένοι φίλοι μου!
Χρόνια πολλά!!!
Θέλω μάστορα να σου διηγηθώ μια μικρή ιστορία... Γιατί όσο το κρατάω μέσα μου, δεν αντέχω!
Τις προάλλες λοιπόν που λες μάστορα, είχαμε επισκέπτες στο καφενείο...
Μπορεί να ήρθαν με κάνα δίωρο καθυστέρηση και να ξεροσταλιαζαμε εμείς αλλά... "δε πειράζει"...
Θα ήταν 6 άτομα...
Τελικά ήρθαν 3 άτομα...
Θα ερχόντουσαν στις 6...
Ήρθαν 8 και...
Εκεί που είμασταν στο κλείσιμο, έσκασαν και οι άλλοι τρεις... Της ίδιας παρέας! Όχι άλλοι! Οι άλλοι τρεις που δεν ήρθαν μαζί με τους πρώτους, γιατί κάπου αλλού ήταν και τρωωπίνανε... και σου λέει πάμε πιο αργά μωρέ Μύλους... για άφτερ!
Πώς σου φαίνεται; Ωραίο! Όμορφο, ναιιιιι!
Έχουμε κάνει εξήγηση από πριν έρθουν (από το τηλέφωνο) ότι κλείνουμε νωρίς. Το δέχτηκαν. Τι ιδέα είχαν αυτοί όμως;
- Δεν πειράζει... Θα μας φέρετε μεζεδάκια, κρασί κλπ και κλείστε εσείς... εμείς θα κάτσουμε εδώ, μόνοι μας... Δεν έχουμε πρόβλημα.
Και καλά... Τα ακούω όλα αυτά... "δε πειράζει"... "έτσι είναι η δουλειά"
Εδώ βάζω ****** (αστερίσκους) γιατί δεν είναι έτσι και θα εξηγήσω παρακάτω.
Κάποια στιγμή λοιπόν μάστορα μπαίνουν μέσα δυο.
Χαζεύουν τα ράφια με τα μέλια, κεριά, πρόπολες κλπ...
- Ααααα!!!
- Ωωωω!!!
- Ουάου!!!
(ενθουσιασμός και τέτοια)
- Θα πάρω οπωσδήποτε μέλι!
- Και πρόπολη!
- Ναι ναι, και κερί!
- και η τιμή;
- απαντώ
- πολύ ωραία! Θα πάρω!
- Και από αυτό θέλω εγώ!
- Κι εγώ θα πάρω!
- Πόσο κάνει;
- απαντώ
- Αααα τέλεια!
- Εγώ θέλω δύο από αυτά!
- Μπορώ να ανοίξω να μυρίσω;
- Αααχχχ κι εγώ θέλω να μυρίσω αυτό εδώ, μπορούμε να ανοίξουμε κι αυτό το βάζο;
- Κι ετούτο εδώ, μπορούμε να το δοκιμάσουμε;
Καταλαβαίνεις μάστορα τι περιγράφω τώρα, έτσι;
Εντάξει... Ok... Όλα καλά μέχρι εδώ... ****
Αφού λοιπόν έχουν κατέβει διάφορα προϊόντα από τα ράφια...
- Αααα δεν έχω όμως καθόλου μετρητά πάνω μου...
- Ωωωω ούτε εγώ έχω!
- Και τώρα;
- Δέχεστε και πληρωμή με κάρτα;
με ρωτάνε...
- Φυσικά και δέχομαι (απαντώ), ορίστε τα pos όπως θέλετε μπορείτε να πληρώσετε, δεν υπάρχει πρόβλημα.
- Αααα...
- Απίστευτο, έχει και POS εδώ!
-...
Και αρχίζουμε μάστορα...!
- Να πω κάτι... Είναι πολύ ακριβά!
- Ναι ναι... Μπορείτε να μας κάνετε καλύτερη τιμή;
- Λυπάμαι αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι καλύτερο δυστυχώς...
- Μα πως δεν μπορείτε; Αφού δικά σας είναι!
- Ε, ναι αφού μπορείτε κάντε μια καλύτερη τιμή!
- Άμα σε πληρώσω με μετρητά;
- Σωστά! Κι εγώ μετρητά θα πληρώσω!
- Και χωρίς απόδειξη!
- Ούτε εγώ θέλω απόδειξη!
- Λυπάμαι κυρίες μου αλλά δεν γίνεται αυτό που ζητάτε... Ούτε χωρίς απόδειξη να σας δώσω πράγματα, ούτε καλύτερη τιμή να σας κάνω... Και σε καμία περίπτωση η τιμή που ζητάτε (ήθελαν να αγοράσουν και στη μισή τιμή οι κύριες)
- Αααα απαπαααα! Καλέ! Δε μπορώ να τα αγοράσω τόσο ακριβά! Και τι θα φάνε τα παιδιά μου;;;
Το άκουσες μάστορα;;;
Τι θα φάνε τα παιδιά μου!!!
Τι θα φάνε τα παιδιά μου;;;
Αλήθεια τώρα;;;
Μιλάμε σοβαρά;;;
Κυρία μου, αν τα παιδάκια σου πεινάνε εσύ τι δουλειά έχεις εδώ; Δεν έχεις να ταισεις τα παιδιά σου αλλά έχεις για τριήμερο στη Νάξο, για ψώνια , κρασιά, τσίπουρα, καφενεία και ταβέρνες;
Πλάκα μας κάνεις;;;
Άκου εκεί "τι θα φάνε τα παιδιά μου"... Δεν είμαστε καλά... Δεν είμαστε καθόλου καλά!!!
Τέλος πάντων...
Για πάμε τώρα στους αστερίσκους να ξηγηθούμε ρε μάστορα...
* Άμα μάστορα δεν είσαι συνεπής όπως είμαι κι εγώ απέναντι σου... πάει... έχασες! Την επόμενη φορά (αν υπάρξει επόμενη), αν καθυστερήσεις... ακόμα κι εδώ να με προλάβεις... στην πόρτα μου μπροστά να έχεις φτάσει... Ε, μάντεψε. Αυτήν θα φας! Την πόρτα!
* Το να αφήσω πελάτες, κόσμο, πιάτα, ποτήρια, ποτά, φαγητά κλπ κι εγώ να μην είμαι παρόν... Ξέχασε το! Δεν υπάρχει καμία περίπτωση αυτό το πράγμα να συμβεί εδώ... ποτέ!
Ε, ρε ένα θάρρος που το έχουν μερικοί άνθρωποι... (ή μήπως είναι θράσος;)
* Σεβόμαστε τους ανθρώπους, το μαγαζί, τον τρόπο λειτουργίας του μαγαζιού, το ωράριο του και το χωριό... Δεν είμαστε στον κόσμο μας!
* Αν δεν έχεις χρήματα, μην κατεβάζεις πράγματα από τα ράφια και μην ταλαιπωρείς άδικα τον κόσμο... Δε σου φταίει κανείς...
* Αν θες να κάνεις παζάρια, καν'τα τουλάχιστον σωστά μάναμ... Όχι τέτοια απαράδεκτα πράγματα... Όχι να χαρείς... Πόνεσαν τα αφτιά μου με αυτά που άκουσα!
* Το ότι ένας άνθρωπος παράγει κάτι, αυτό δεν πάει να πει ότι μπορεί να το δίνει και φτηνότερα ή να το χαρίζει κιόλας; Να ξέρεις κυρία μου ότι σε πολλές περιπτώσεις το κόστος της παραγωγής είναι αβάσταχτο και αναγκαστικά μπορεί το ίδιο προϊόν του παραγωγού να είναι πιο ακριβό από ότι στο ράφι ενός πολυκαταστήματος... Δεν είναι κανόνας αλλά μπορεί να συμβεί σε ορισμένες περιπτώσεις. Όσον αφορά το αν όλα τα προϊόντα είναι αγνά και ανάλογα της αξίας τους αυτό είναι μια άλλη μεγάλη κουβέντα που δεν θα την κάνουμε τώρα... Πάντως να ξέρεις, ότι αν προτιμάς να πάρεις φτηνότερα προϊόντα υπάρχουν σε πολλά σημεία και ιδίως σε τέτοιες περιπτώσεις συστήνω να τα προμηθεύονται από αυτά!
* Είναι τουλάχιστον ντροπή να λες σε έναν παραγωγό ότι πουλάει ακριβά... Ιδίως σε έναν μικρό παραγωγό! Σε έναν πολύ μικρό παραγωγό απευθύνεσαι και μπήκες σε ένα καφενειάκι ενός μικρού χωριού... Δεν μπήκες στο κατάστημα κανενός μεγαλέμπορου κυρία μου!
* ...και τι θα φάνε τα παιδιά μου...
...εδώ ότι και να πω/γράψω/σκεφτώ θα είναι λίγο... πολύ λίγο!
Δεν έχω ξανακούσει τέτοιο επιχείρημα ποτέ μου! Μιλάμε τώρα για προϊόντα, όλα κι όλα αξίας 10-15€ μάστορα, ε! Όχι για καμιά περιουσία!
Μη χειρότερα...
Τι να πω...
Θα πω ένα πράγμα μόνο... Μην ξαναπεράσεις ούτε απ'έξω! Δεν υπάρχει λόγος... Αλήθεια... Το εννοώ!
Αυτά που λες μάστορα...!
Α! Με την ευκαιρία... Από τούδε και στο εξής να ξέρεις, ε! Αρχίζουμε και ανοίγουμε και κάνα μεσημεράκι... Κάνα Σαββατοκύριακο... Καμιά καθημερινή... Ανοίγουμε νωρίτερα... κλείνουμε νωρίτερα κλπ... Ξέρεις τώρα πως πάει ο χειμώνας...
Τα φιλιά και την αγάπη μας και καλή αντάμωση στους Μύλους!