Επαγγελματίας... Χμ...
Μάλιστα... Έχω απορίες βρε μάστορα...!
Τι σημαίνει αυτό δηλαδή;
Πως είναι ένας επαγγελματίας... Πως είναι ένας σωστός επαγγελματίας;
Ακολουθεί άλλη μια φανταστική ιστορία!
Η ιστορία:
Μια φορά κι έναν καιρό...;
ή
Ήταν κάποτε...;
Ήταν κάποτε, ένας άλλος "επαγγελματίας" (από αυτούς που αυτοαποκαλούνται έτσι δηλαδή), σωστός όμως, ε! Σωστός επαγγελματίας από αυτούς που τους βλέπεις, τους ακούς και αμέσως αντιλαμβάνεσαι ότι εδώ υπάρχει προοπτική, όχι παίξε - γέλασε!
Ένας σωστός επαγγελματίας λοιπόν.
Όχι σα κι εμένα δα!
Ήταν κάποτε λοιπόν ένας άλλος "επαγγελματίας", που για αρκετό καιρό, με είχε ταράξει στα τηλέφωνα, μηνύματα κλπ.
Ζητούσε συνεργασία!
Ενώ του είχα εξηγήσει ότι έχω ήδη κάποιες συνεργασίες και δεν θα μου ήταν εύκολο να ξεκινήσω κι άλλη, εκείνος επέμενε. Σα να είχε ανέβει στη φασολιά και ήθελε επειγόντως βοήθεια να κουβαλήσει την κότα με τα χρυσά αυγά!
Ενώ του είχα εξηγήσει, επίσης αμέτρητες φορές τα ωράρια μου κλπ κι ενώ τον είχα ενημερώσει πότε θα μπορούσαμε να βρεθούμε και να τα συζητήσουμε όμορφα κι ωραία από κοντά...
Ο κύριος αυτός βιαζόταν...
Επέμενε και συνήθως με καλούσε ή μου έστελνε μηνύματα κατά τις ώρες τις οποίες εργαζομουν ή που τύχαινε ακόμα και να βρίσκομαι εκτός έδρας για δουλειές κλπ... Ώρες ακατάλληλες εν πάση περιπτώσει.
Οπότε... Τι να έκανα κι εγώ... Ήρεμα κι ευγενικά... ή που ήμουν σύντομος στο τηλέφωνο (μην κάψω και τις πατάτες) ή που του απαντούσα στα μηνύματα του αργότερα, με την πρώτη ευκαιρία που έβρισκα.
Επειδή ο άνθρωπος ήταν επίμονος αλλά πάνω απ'όλα ήταν "επαγγελματίας" αποφάσισε λοιπόν μια μέρα, να "μας κλείσει συμφωνία" από μόνος του!
Σου λέει... Γιατί μωρέ να κουραζόμαστε τώρα με τηλέφωνα, μέιλ, συναντήσεις, μηνύματα, ραντεβού, συζητήσεις κλπ; Δεν υπάρχει λόγος... Άστο! Άστο πάνω μου!
Σου λέει...
- θέλεις να συνεργαστούμε αλλά δεν το ξέρεις (που να ξέρω κι εγώ ο άσχετος)
-Θα αποφασίσω εγώ για σένα!
-Θα κλείσω εγώ τη συμφωνία από μόνος μου. Σε έχω καμία ανάγκη; Τι να σε κάνω εσένα και τη συγκατάθεση σου άλλωστε;
-Θα σου βγάλω εγώ το πρόγραμμα σου (όπως βολεύει εμένα).
-Θα σου ορίσω εγώ την αμοιβή σου (όσο θέλω εγώ)
-Θα κανονίσω εγώ τα ωράρια σου και τις δουλειές σου (όπως θέλω εγώ)
Και φυσικά
- δεν θα φέρεις καμία αντίρρηση (και ποιος είμαι εγώ άλλωστε για να φέρω αντίρρηση και τί λόγος μου πέφτει)
Έλα μου όμως μάστορα που εγώ - προφανώς - δεν είμαι ένας "σωστός επαγγελματίας" σα και του λόγου σου! (και Δόξα τω θεώ)
Όχι μάστορα!
Δε σου τα'πανε καλά...
Εγώ μάστορα άμα θέλω να κάνω επαγγελματική πρόταση και μάλιστα πρόταση που αφορά συνεργασία (γιατί της αρπαχτής δεν είμαι ούτως ή άλλως), να σου πω τι κάνω;
Δε σε ενδιαφέρει προφανώς αλλά δε πειράζει, θα σου πω...
Καταρχήν υπολογίζω και τον άλλον!
Υπολογίζω τον άλλον, τη δουλειά του, την οικογένεια του, την προσωπικότητα του, το χώρο και το χρόνο του!
Γιατί μάστορα όπως πολλές φορές έχουμε ξαναπεί... Πρέπει πάνω απ' όλα να είμαστε άνθρωποι!
Έπειτα... Κάθομαι... Τα σκέφτομαι καλά... τα βάζω όλα κάτω... Φτιάχνω μια ολοκληρωμένη πρόταση... Φτιάχνω μια ολοκληρωμένη εικόνα... κανονίζουμε μια συνάντηση... την παρουσιάζω στον άνθρωπο που θέλω να συνεργαστώ μαζί του... Τα βάζουμε κάτω μαζί... εξετάζουμε όλες τις παραμέτρους μαζί... Τις λεπτομέρειες, κλπ... τα συζητάμε... Γίνεται διάλογος... κάνουμε και τα μαθηματικά μας σαν καλά παιδιά... και κάπως έτσι λίγο - πολύ τα βρίσκουμε (ή δεν τα βρίσκουμε)!
Όμορφα, νηφάλια, σοβαρά, χωρίς "μαν, γιό, μπρο, γιολο" και άλλα τέτοια ασυνάρτητα...
Έτσι κάνω βέβαια εγώ! Που δεν είμαι "σωστός επαγγελματίας"
Και κάπου εδώ ήρθε και το τέλος κι αυτού του φανταστικού κειμένου...
Α, ναι!
Καλές δουλειές κύριε επαγγελματία... και καλή τύχη στους συνεργάτες σου!
*ευχαριστώ πολύ την Κατερίνα και τους φίλους της για την ωραία παρέα που μας έκαναν εχθές και για τη φωτογραφία!