"Τουριστικό παραμύθι"...

 Ο τουρισμός στη χώρα μας... 

Η μεγάλη μας… βιομηχανία! 

Βεβαίως και ο τουρισμός ενισχύει την οικονομία! Πρόσφατα μάλιστα, διάβασα κάπου να περιγράφεται ο τουρισμός μας ως "βαριά βιομηχανία".

Ώπα! 

Για κάτσε λίγο ρε μάστορα... για ποια βιομηχανία και για ποια οικονομία μιλάς ακριβώς; 

Γιατί… ναι, θα συμφωνήσω ότι όντως συμβάλλει οικονομικά μεν αλλά… 

Τα κάνουμε σωστά τα πράματα;

Αααααπ! Εδώ σε θέλω...!

Κάτσε να σου πω μια μικρή,ιστορία. 

Ένα παραμύθι!

Κάποτε που λες μάστορα, επισκέφθηκα μια ωραία χώρα που την λέγαν "μια ωραία χώρα"! 

Η "ωραία χώρα" ήταν ξακουστή σε ολόκληρο τον κόσμο για τις φανταστικές παραλίες της, τα όμορφα χωριά, τα βουνά, τα φαγητά της, τα ήθη και έθιμα της, τους φιλόξενους ανθρώπους της, τις καλές τιμές... Είχε αυτό που λέμε "όλο το πακέτο". 

Όλοι οι πολίτες της "ωραίας χώρας" ήταν χαμογελαστοί και ζούσαν με αξιοπρέπεια. Τίποτα δεν τους έλειπε! 

Αυτό που μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση ήταν... πώς και όλα αυτά τα εκατομμύρια τουρίστες που επισκέπτονταν κάθε χρόνο την "ωραία χώρα"... Πώς δεν την αλλοίωσαν; 

Γιατί δυστυχώς στις περισσότερες τέτοιες περιπτώσεις η κατάληξη είναι μία... Κορεσμός. 

Όχι; 

Καλά μπορεί να κάνω και λάθος, δεν επιμένω.

Πάντως στην "ωραία χώρα" δεν έχασαν τις παραδόσεις τους ή τα έθιμα τους, ούτε αλλοιώθηκε το περιβάλλον, ούτε υπέφεραν από υψηλά κόστη, φορολογία κλπ... Ίσα - ίσα που κάθε τόσο δημιουργούσαν και νέα έθιμα! Δικά τους όμως έθιμα! Δεν υιοθέτησαν ποτέ έθιμο από άλλες χώρες και άλλους πολιτισμούς. Άσε που η φορολογία, το κόστος ζωής, οι συντάξεις και οι μισθοί γενικότερα ήταν σε επίπεδα παραδεισένια για όλους τους πολίτες, είτε ήταν επαγγελματίες είτε εργαζόμενοι!

Μια μέρα λοιπόν, κάθησα στο καφενείο ενός μικρού χωριού, πιάσαμε την κουβέντα με ένα μπάρμπα και με τους υπόλοιπους θαμώνες και μου τα εξήγησαν όλα!

Εμείς φίλε μου εδώ, δίνουμε αυτά που έχουμε κι όχι αυτά που δεν έχουμε.

Τι έχουμε; 

Τι παράγουμε; 

Ε, αυτό μπορούμε και αυτό θα δώσουμε. Δεν θα πάρουμε άλλα πράγματα από άλλες χώρες μόνο και μόνο για να πουλάμε ή να κάνουμε εντύπωση... Αυτό στο κάτω κάτω της γραφής δεν είναι που έχει και μεγαλύτερη αξία; 

Δεν θέλουμε να φέρνουμε ξένα προϊόντα γενικά… όχι γιατί δεν μας αρέσουν κι αυτά… αλλά αν το κάνουμε αυτό ξέρεις τι θα συμβεί; Θα γίνουμε μεσάζοντες! Τι θέλω να πω…

Θα παίρνουμε πχ τις πατάτες που δεν έχουμε εδώ από εσένα, που είσαι σε μια άλλη χώρα... Θα πληρωθείς εσύ... Θα πληρωθούν οι φόροι της χώρας σου... Θα πληρωθούν οι φόροι της χώρας μου... Θα πληρωθούν τα μεροκάματα, τα μεταφορικά κλπ... Και στο τέλος, ότι μείνει. Σωστά; Σωστά. Άμα το καλοσκεφτείς βέβαια δε μένουν και πολλά με αυτόν τον τρόπο… Κι αν συμβαίνει συχνά αυτό, στο τέλος τι θα γίνει; Θα καταλήξει στο να γίνονται συνεχώς αγορές από άλλες χώρες. Άρα αυτό που θα μένει θα είναι όλο και λιγότερο κέρδος…όλο και λιγότεροι παραγωγοί… και αντίστοιχα θα αυξάνεται το κόστος, οι φόροι και η ανεργία… ποιος κερδίζει; Η άλλη χώρα σίγουρα θα κερδίζει… Εμείς όμως; Μα είναι δυνατόν να επιβιώσουμε έτσι; Απαπαπα! 

Αυτό δε θα συμβεί άπαξ και παρατήσουμε την παραγωγή μας και απλά τα περνούμε έτοιμα από αλλού; Ναι… με λίγα λόγια αυτό θα συμβεί…

Άρα;

Άρα ο ντόπιος παραγωγός της "ωραίας χώρας" θα υποφέρει... Το κράτος δεν θα μπορεί να τον βοηθήσει γιατί θα πρέπει να δώσει προτεραιότητα και να ενισχύσει τις εισαγωγές, αφού αυτές θα έχουν περισσότερη κίνηση... Το κόστος των ντόπιων προϊόντων θα αυξάνεται συνεχώς, επομένως και οι τιμές τους... ή δεν θα μπορεί να ανταγωνιστεί τα εισαγόμενα προϊόντα. Ή όλα αυτά μαζί.

Στο τέλος θα καταλήξουν όλοι, στο να αγοράζουν μόνο τα ξένα προϊόντα... Στους τουρίστες βέβαια θα φαίνονται σαν ντόπια αλλά και ποιος μπορεί να καταλάβει τη διαφορά; Μπορείς εσύ να μου πεις αν το λάδι στο τηγάνισμα είναι ντόπιο ή όχι; Αν τα ρεβύθια είναι ντόπια ή όχι; Αν το μέλι είναι ντόπιο ή όχι; Αν η ρίγανη είναι ντόπια ή όχι; Το κρέας; Το γάλα; Τα λαχανικά; Το αλάτι; Το πιπέρι; Όχι, δεν θα μπορέσεις να καταλάβεις τη διαφορά…

Η διαφορά φαίνεται μετά από χρόνια... δεν το καταλαβαίνεις εύκολα! Βλέπεις κόσμο, επισκέπτες, χαμό και το χρήμα να γυρίζει! Δεν μπορείς να συνειδητοποιήσεις αυτό που συμβαίνει όμως… Η διάφορα αργεί να φανεί… και την καταλαβαίνει ο ντόπιος στην ποιότητα της ζωής του, στην υγεία του, στο πορτοφόλι του... Που βλέπει χρόνο με το χρόνο να αλλάζει… να αδειάζει… να χάνεται…

Ενώ υπάρχει τόση δουλειά... κι όμως! Η κατάσταση αντί να γίνεται καλύτερη, γίνεται όλο και χειρότερη! 

Γιατί; 

Μα σου εξήγησα! Τα λεφτά των ντόπιων φεύγουν για ψώνια σε άλλες χώρες! Φεύγουν τα λεφτά! Πως το λένε! Δεν μένει πια τίποτα εκεί! Κάποια στιγμή οι περισσότεροι αγρότες τα παρατάνε κι εκεί κάπου είναι που έρχεται το τέλος... 

Ποιο τέλος; 

Το τέλος της οικονομίας, της ανθρωπιάς, της αξιοπρέπειας... 

Γιατί; 

Πάλι τα ίδια θα λέμε; 

Γιατί πολύ απλά δεν υπάρχουν πια οι άνθρωποι που παράγουν την τροφή τους για να ζήσουν! 

Θα πρέπει όλα να τα αναζητούν πια στις αγορές! Κι αν θα έχει απομείνει μια μικρή παραγωγή θα προσπαθούν να την εξάγουν, μήπως πιάσουν καμιά καλύτερη τιμή και βγάλουν κάνα φράγκο… οπότε ακόμα κι αν υπάρχει μια ελάχιστη παραγωγή, θα φεύγει από τη χώρα… Ώσπου στο τέλος δεν θα μείνει τίποτα…

Ενώ εμείς τι κάνουμε;

Εμείς όπως σου ξαναείπα, δίνουμε αυτά που έχουμε. Όλες οι άλλες χώρες προσπαθούν να προσεγγίσουν επισκέπτες με φανταχτερά μαγαζιά και ξενοδοχεία… με τζακούζια, σπά, υδρομασάζ, χαμάμ, πισίνες, παράξενες συνταγές και "δημιουργικές κουζίνες", πολυτέλειες κι ένα σωρό  τέτοια πράγματα… Όχι, εμείς δεν θέλουμε τέτοια… Αυτά τα έχουν αλλού… για παράδειγμα, εμείς ας πούμε, δεν είχαμε ποτέ πισίνες εδώ… Άμα δε θέλει ο άλλος να δροσιστεί στη θάλασσα, ας κάνει μια βουτιά στο ποτάμι, στη λίμνη… ας κάνει μια βουτιά στη στέρνα βρε αδερφέ! 

Άλλο σημαντικό! Προσπαθούμε να έχουμε τα πάντα στην εποχή τους. Αν έρθει ο επισκέπτης το Δεκέμβρη ας πούμε, δεν χρειάζεται να έχουμε καρπούζια και ντομάτες. Καταλαβαίνεις πως το εννοώ... κάθε πράμα στον καιρό του. Όπως ζούμε εμείς, έτσι κι ο επισκέπτης μας. Και πίστεψέ με, το εκτιμάει πολύ βαθιά!

Αν τώρα, μέσα στην καρδιά της τουριστικής περιόδου τύχει να ξεμείνουμε από κάτι, τότε μπορεί να αγοράσουμε από μια γειτονική χώρα μια ποσότητα για να καλύψουμε τις ανάγκες. Σπάνια θα συμβεί αυτό αλλά ακόμα κι αν συμβεί γίνεται με σωστό τρόπο! Τι θέλω να πω... Δεν θα πάρουμε ποσότητα μεγαλύτερη από όση έχουμε πραγματικά ανάγκη... Δεν θα πουληθεί από εμάς ούτε σαν ντόπιο προϊόν αλλά ούτε και σε τιμή χαμηλότερη από ότι το ντόπιο. Το αντίθετο! Όσον αφορά τα τρόφιμα κυρίως, βάση ειδικού νόμου τα εισαγόμενα προϊόντα πρέπει να έχουν υψηλότερη τιμή κατά 50% τουλάχιστον του μέσου όρου τιμής πώλησης του αντίστοιχου ντόπιου προϊόντος. Επίσης βάση νόμου πρέπει να αναγράφεται και ο τόπος προέλευσης του!  Έτσι λοιπόν γνωρίζει αυτός που πρόκειται να το καταναλώσει την τιμή, την προέλευση του, δεν κινδυνεύουν οι ντόπιοι παραγωγοί από ζητήματα ανταγωνισμού και δεν μπλέξουμε σε άλλες περιπέτειες γενικά.

Στην "ωραία χώρα" οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι είναι οι αγρότες, οι κτηνοτρόφοι, οι μελισσοκόμοι και όλοι όσοι ασχολούνται με τον πρωτογενή τομέα γενικότερα... Το κράτος τους δίνει τις καλύτερες και μεγαλύτερες ενισχύσεις, χρηματοδοτήσεις, αποζημιώσεις κλπ. Οι αγρότες να δεις επισκέπτες που έχουν! Ουυυυυυ! Χαμός γίνεται! Φάρμες με ζώα, μελισσοκόμοι, περιβόλια, χωράφια, ελιές… εκεί να δεις κόσμο να τα χάσεις! 

Το σλόγκαν τους είναι:

"αγαπητέ επισκέπτη… καλώς όρισες στην ωραία χώρα… έλα να δεις τι κάνουμε, πως το κάνουμε και πως ζούμε εδώ".

Κι έχουν και σε αυτό υποστήριξη από το κράτος! Σου λέει… ο κόσμος έρχεται να δει κάτι διαφορετικό κι όχι αυτό που βλέπει στη χώρα του ή σε άλλες χώρες…. Εδώ θα δει άλλα πράγματα ο επισκέπτης και θα βιώσει τον τουρισμό διαφορετικά… θα ζήσει εμπειρίες! Εδώ στην "ωραία χώρα" αυτά έχουμε, έτσι ζούμε, αυτά κάνουμε, ελάτε να μας δείτε!

Και εδώ που τα λέμε, πολύ καλά κάνουν! Αφού η "ωραία χώρα" έχει όλες τις προϋποθέσεις για παραγωγή, γιατί να μην το κάνουν; Θα ήταν τρελό να ρίξουν το βάρος τους σε κάτι διαφορετικό από αυτό! 

Και μη θαρρείς πως είμαστε τίποτα γραφικοί, οπισθοδρομικοί, Νεάντερταλ τύποι… 

Έχουμε και πισίνες, έχουμε και εισαγόμενα προϊόντα κι αγαθά… αλλά με μέτρο! Πισίνες ας πούμε έχουμε στα πιο ορεινά μέρη κι όχι δίπλα στη θάλασσα. Έχουμε αυτοκίνητα που εισάγουμε. Εξοπλισμό, μηχανήματα, οικιακής και επαγγελματικής χρήσης. Εισάγουμε και εξάγουμε. Αλλά όπως είπαμε… προτεραιότητα έχουν οι αγρότες μας και ο πρωτογενής τομέας γενικότερα! 

Οι αγρότες είναι οι πιο πλούσιοι, οι πιο χαρούμενοι και οι πιο αγαπητοί άνθρωποι της χώρας μας! 

Σκληρή η δουλειά τους αλλά δεν τους νοιάζει… ζούνε μέσα στη φύση… έτσι είναι αυτοί οι άνθρωποι… μέρα - νύχτα στα χωράφια… εμείς δεν θα μπορούσαμε να το κάνουμε αυτό… Ο καθένας κάνει αυτό που θέλει κι αυτό που μπορεί. Οι αγρότες όμως είναι στην ουσία η δύναμη μας.

Κι εμείς φυσικά τους καμαρώνουμε! Βεβαίως! Γιατί σε αυτούς χρωστάμε το φαγητό μας, την οικονομία μας και… τον τουρισμό μας! 

Έτσι είναι μάστορα… μεγάλο πράμα η αυτονομία ενός τόπου… μεγααααάλο πράμα! Η αυτονομία σημαίνει ελευθερία… αν δεν έχεις ελευθερία, τότε τι έχεις; Να στο πω; 

Αν δεν έχεις αυτονομία γίνεσαι… σκλάβος. Όσο σκληρό κι αν σου φαίνεται, αυτή είναι η αλήθεια…

Οι ντόπιοι παραγωγοί, οι επιχειρηματίες, οι υπάλληλοι, είναι όλοι ευχαριστημένοι... Τα χρήματα κάνουν τον κύκλο τους... Το κράτος δεν έχει καμία ανάγκη για να κάνει αύξηση στους φόρους... Εμείς δεν νιώθουμε κάποια ανασφάλεια και δεν θέλουμε να κλέψουμε ούτε από φόρους ούτε από πουθενά... και όλοι μας ζούμε μια χαρά και είμαστε ευχαριστημένοι. 

Και βλέπεις έτσι; Δεν είμαστε τίποτα βάρβαροι που το μόνο που ξέρουμε να κάνουμε είναι να σκαλίζουμε τη γη… Οι δρόμοι μας είναι μια χαρά, λεωφορεία έχουμε, συγκοινωνία έχουμε, ποδηλατοδρόμους, φανάρια, μηχανάκια, αυτοκίνητα, λιμάνια, αεροδρόμια, καΐκια, πλοία, σκάφη, μαγαζιά, σχολεία, γήπεδα, κολυμβητήρια, σπίτια, ξενώνες, πάρκα, δάση, νοσοκομεία, μουσεία, εκκλησίες, μοναστήρια, αρχαιολογικούς χώρους, κινηματογράφους, θέατρα… τι μας λείπει; Τίποτα! Όλα τα έχουμε! Είπαμε, όλα τα έχουμε… με πολλά ασχολούμαστε… αλλά με μέτρο!

Α! Κάτι ακόμα πολύ σημαντικό δεν σου είπα! Εμείς εδώ, δεν προσπαθούμε να τους έχουμε όλους τους κατοίκους και τους επισκέπτες της χώρας σε ένα μέρος… σε μια πόλη, σε ένα χωριό… όοοοχι! Δεν υπάρχουν εγκαταλελειμμένα σπίτια, χωριά και οικισμοί εδώ. Όλα τα χωριά μας κατοικούνται, είναι πολύ καλά οργανωμένα και οι επισκέπτες μας μοιράζονται σε ολόκληρη τη χώρα. Γιατί άπαξ και τους μαντρωναμε σε ένα - δύο μέρη θα είχαμε πολλά προβλήματα! Θα έπεφταν κάθε τόσο τα δίκτυα… θα κινδυνεύαμε να ξεμείνουμε από νερό, ρεύμα, ίντερνετ… δεν θα χωρούσαν τα αυτοκίνητα… θα μαζευοντουσαν πολλά σκουπίδια… θα είχαμε προβλήματα στην κυκλοφορία… πολύ φασαρία… ο ανταγωνισμός ίσως γινόταν πιο βίαιος… και γενικά θα ήταν κάπως προβληματική η κατάσταση. Οπότε κοιτάμε να μοιράζουμε - ας πούμε - τον κόσμο σε όλα τα σημεία. Μοιράζεται από μόνος του. Δεν χρειάστηκε ποτέ να επέμβει κάνεις για αυτό το ζήτημα. Βλέπεις, όταν είναι όλα οργανωμένα… το πράγμα πάει από μόνο του. Έχει ο άλλος τις επιλογές του…

Ορεινά, πεδινά, παραθαλάσσια… στις πόλεις, στα χωριά, στους οικισμούς… Έτσι λοιπόν αποφεύγεται ο συνωστισμός, η φασαρία και ότι άλλο μπορεί να προκαλέσει η υπερβολική προσέλευση κόσμου. Θα συμβεί κι αυτό αλλά σε λίγες περιπτώσεις και δεν κακοφαινεται σε κανέναν. Πχ σε κάποια γιορτή, πανηγύρι, εκδήλωση κλπ. Κι αυτό βέβαια το χρωστάμε στον πρωτογενή τομέα! Γιατί αν δεν ήταν οι αγρότες να κρατάνε ζωντανά τα χωριά, τότε πως θα υπήρχε ζωή σε αυτά τα μέρη;

Τέλος πάντων… νομίζω ότι καταλαβαίνεις πως χειριζόμαστε την κατάσταση πάνω- κάτω… 

"Εσείς πώς τα πάτε με τον πρωτογενή τομέα και τον τουρισμό"; 

Με ρώτησε ο μπάρμπας…

Με το μπάρμπα και τους θαμώνες του καφενείου μιλούσαμε πολύ ώρα. Αυτό ήταν ένα μικρό απόσπασμα της ιστορίας. Τα υπόλοιπα θα στα πω άλλη φορά…

Θα μου πεις τώρα "ρε μάστορα, αυτά είναι παραμύθια…"

Έχεις δίκιο… αλλά όπως λέει κι ένα τραγούδι "τα παραμύθια, δεν είναι αλήθεια… αλλά τουλάχιστον, δεν είναι ψέματα…"