Γειάαααα...
Λοιπόοοοον....
Ελπίζω να έχουμε ξεκαθαρίσει το πρώτο μας θέμα...
Ποιο;
Τι ΔΕΝ είναι αυτό το μαγαζί φυσικά!
ΔΕΝ είναι ταβέρνα ή ψησταριά!
ΔΕΝ είναι εστιατόριο ή ρεστοράν!
ΔΕΝ είναι καφετέρια ή μπραντσαδικο!
Τι είναι;
ΕΊΝΑΙ ΚΑΦΕΝΕΊΟ!
Ωραία;
Ωραίααααα...
Παμ' παρακάτ...
Τι άλλο δεν είναι;
Δεν είναι είκοσιτετράωρο!
Όχι!
Δεν είναι... πως το λένε... ΔΕΝ είναι τουεντι-φορ-σεβεν βρε παιδάκι μου!
Πως να το κάνουμε δηλαδή;
ΔΕΝ είναι ανοιχτό:
ΚΑΙ πρωί
ΚΑΙ μεσημέρι
ΚΑΙ απόγευμα
ΚΑΙ βράδυ!
Άνθρωποι είμαστε κι εμείς...
Μπορεί να είμαστε ακόμα και μέσα στο μαγαζί και να πλένουμε, να μαγειρεύουμε, να καθαρίζουμε και γενικά να προετοιμαζομαστε...
Τι μπορείς να κάνεις;
Έλα στο κατώφλι!
Χαμογέλασε!
Πες μια καλημέρα!
Πάρε μια γκαζόζα, ένα νεράκι, ένα πακέτο μπισκότα... αν θες... πάενε στο πεζούλι, στο ναό, άραξε... απόλαυσε το... και όλα καλά.
Αλλά ΜΗΝ μας ζητάς να κάτσεις και να σε σερβίρουμε σε παρακαλώ... είτε για καφεδάκι, είτε για οτιδήποτε άλλο...
Γιατί;
Επειδή:
1.Θα προσπαθήσουμε να σου εξηγήσουμε ότι δεν είμαστε ανοιχτά αυτήν την συγκεκριμένη στιγμή... (Εσένα μπορεί να σου φαίνεται αδιανόητο κάτι τέτοιο βέβαια και να λες "μα καλά... είναι δυνατόν; έκανα τόσο κόπο να φτάσω ως εδώ και τώρα μου λες ότι είσαι κλειστός "... κι εδώ σου απαντώ: βεβαίως και είναι φίλε μου!
Και κάπως έτσι θα έρθουμε κι εμείς κι εσείς σε δύσκολη θέση και δυσάρεστη... δεν το θέλουμε λοιπόν αυτό... δεν μας αρέσει...
2.Θα σε εξυπηρετήσουμε (αν σε εξυπηρετήσουμε) κακήν κακώς...
3.Θα μας αποσυντονίσεις από το πρόγραμμα μας...
4.κλπ... πάντα υπάρχουν τα κλπ...
Δεν θέλουμε λοιπόν να μας συμβαίνουν αυτά τα πράγματα...
Θέλουμε να παρέχουμε αυτό που μπορούμε και όσο το δυνατόν πιο όμορφα κι ευχάριστα...
Να περάσουμε κι εμείς κι εσείς καλά!
Γιατί τώρα δεν θέλουμε όλα αυτά και γιατί γίνομαι γρουσούζης και γκρινιάρης...
***μια παρένθεση***
(προκειμένου να γίνει το πράμα πιο ξεκάθαρο, έπιασα κι έδεσα μια τριχιά... σχοινί, ξέρεις... ανεβάζω τις καρέκλες και πάνω στα τραπέζια, κρεμάω και πάνω στο σχοινί ένα όμορφο ταμπελάκι το οποίο γράφει με ωραία και μεγάλα γράμματα την ώρα που ανοίγοιμεεεε... Ε; Ωραίο; Εμένα μου αρέσει πάντως... το ταμπελάκι μου αρέσει! Το υπόλοιπο σκηνικό δεν μου αρέσει και τόσο... δεν μου αρέσει καθόλου για να είμαι ειλικρινής! Αλλά και τι άλλο να κάνω; Λοιπόοοοον... Για πέ μου ρε μάστορα σε παρακαλώ... ποιος σου δίνει το δικαίωμα να βγάλεις το σχοινί κακήν κακώς, να κατεβάσεις τις καρέκλες κάτω και να μου θρονιαστείς σα τον πασά με την παρέα σου; Δεν έχει παγκάκι; Δεν έχει πεζούλες; Ντε και καλά δηλαδή εκεί θες να κάτσεις; Και να μου τα παρατήσεις κι όλα γης μαδιάμ; Ποίος σου το έδωσε πες μου σε παρακαλώ; Εγώ; Και καλά... Το έκανες... Πάει στα κομμάτια... Δε μου λες το άλλο σε ξανά παρακαλώ... Τα αποτσίγαρα που σβήνεις χάμω και τα χαρτιά και τα σακουλάκια και ότι άλλο σκουπίδι μου αφήνεις; Τι φάση; Σου είπε κανείς ότι είμαι υποχρεωμένος να στα μαζεύω εγώ; Κι αν έχει και κάνα αεράκι να σκαρφαλώνουμε στα περιβόλια και στα δέντρα να τα περισυλλέξουμε γύρω - γύρω σε όλο το χωριό; Ώπα ρε μεγάλε! Πως την έχεις δει δηλαδή; Για ηρέμησε λίγο σε παρακαλώ... Ήρεμα το λέω κι εγώ... βλέπεις...)
***η παρένθεση έκλεισε***
Μη με κάνεις να γεράσω πριν την ώρα μου... να χαρείς!
Που είχαμε μείνει;
Α! Ναι... γιατί γίνομαι γρουσούζης και γκρινιάρης...
Να εξηγήσω;
Μπορεί να θέλουμε να πάμε για ψώνια ή να φροντίσουμε τα περιβολάκια μας...
ή τις μελισσούλες μας...
Μπορεί να έχουμε κάποια υποχρέωση ή να θέλουμε να κοιμηθούμε*, να ξεκουραστούμε**... μπορεί να θέλουμε να πάμε ακόμα και για μπάνιο στη θάλασσα βρε αδερφέ!
(Τα είδες τα αστεράκια πιο πάνω ε... μην τα ξεχάσεις... μην κάνεις ότι δεν τα είδες, άντε... θα σου εξηγήσω μετά)
Μπορεί και να με πετύχεις να κάθομαι το πρωί ή το μεσημεράκι και να πίνω το καφεδάκι μου ή τη ρακή μου κάτω από τον πλάτανο! Μόνος μου... με κάποιο φίλο μου... με την οικογένεια μου...
Ωραίααααα...!
Με πέτυχες!
Με πέτυχες εδώ!
Αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει ντε και καλά να ξεσηκωθώ και να χαλάσω την ηρεμία μου ή την παρέα μου δηλαδή για χάρη σου ρε μάστορα!
Όχι! Γιατί; Εσένα θα σου άρεσε;
Τι;
Όχι;
Στο λέω εγώ με σιγουριά! Δεν θα σου άρεσε καθόλου μάστορα! Πίστεψε με!
Έτσι λοιπόν ανάλογα με την εποχή, τις εργασίες μας, το χρόνο μας, προσαρμόζουμε και το ωράριο μας...
Ναι που λες φίλε μου...
Ναι! Έχουμε λοιπόν και ωράριο... ώρες λειτουργίας... βεβαίως!
Πράγμα που σημαίνει το εξής...
Ακόμα και εδώ να με βρεις...
Ακόμα και δίπλα στον πλάτανο... στο σπίτι μου... έξω από το καφενείο... Ακόμα και ΜΕΣΑ στο καφενείο να με βρεις... Αυτό δεν σημαίνει ότι θα στρωθούμε και θα κάτσουμε και θα αρχίσουμε να ζητάμε... καφέ... κρασί... φαΐ... ότι...
Όχι!
Είπαμε...
Πάνω απ'όλα βρε παιδιά, να είμαστε άνθρωποι...
Όσον αφορά λοιπόν τις ώρες και μέρες που μπορείτε να μας επισκεφθήτε τις βρίσκετε πολύ εύκολα!
Υπάρχουν τρόποι!
Ναι!
Ακόμα κι εγώ το έχω καταφέρει!
Αλήθεια!
Να! Κοίτα!
Facebook
Messenger
Viber
email
sms
Telephone
Mobile phone
Website - blog
Δε μπορεί! Κάτι από αυτά θα δουλέψει!
***άλλη μια παρένθεση***
(Προσπάθησες; Δοκίμασες όλα τα παραπάνω και δεν έπιασε τίποτα; Αλήθεια το λες; Μπορεί! Ναι! Δυσκολεύομαι αλλά επειδή είμαι καλοπροαίρετος άνθρωπος, θα το πιστέψω... Αλλά θα σου πω και το εξής... εάν πράγματι τα δοκίμασες όλα τα παραπάνω και δεν υπήρξε καμία, μα καμία όμως ανταπόκριση, τότε πολύ πιθανόν να υπάρχει κάποιος λόγος! Ναιιιιιιι! Μπορεί να συμβεί! Μπορεί! Ανωτέρα βία! Διακοπή ρεύματος! Χτύπα ξύλο κάποιο ατύχημα! Δεν έχω προηγούμενα με κάποιον... προς θεού δηλαδή...
Κατά 99.9% υπάρχει ανταπόκριση πάντως και μάλιστα σχετικά άμεση... Τώρα βέβαια αν κάποιοι ανήκουν στη μερίδα που το κινητό είναι η προέκταση του χεριού τους κι έχουν συνηθίσει να τους έρχεται η απάντηση πριν καλά καλά κάνουν την ερώτηση... εεεεεε... δε φταίω εγώ ρε κοπέλιαααα... εγώ δεν είμαι έτσι... ούτε υποχρεωμένος είμαι, ούτε μου αρέσει, και δεν έχω και τον χρόνο δηλαδή...)
***κι αυτή η παρένθεση έκλεισε***
Και για να μην παρεξηγηθώ...
Η πλειοψηφία των φίλων μας που μας επισκέπτεται, δείχνουν και κατανόηση και σεβασμό και πραγματικά τους χιλιο-ευχαριστούμε για την παρέα και για την υποστήριξη τους!
Υπάρχει και κόσμος που δεν γνωρίζει όμως και καλό θα ήταν να μάθει με κάποιον τρόπο...
Ο περισσότερος κόσμος το αντιλαμβάνεται... δεν χρειάζονται πολλές πολλές εξηγήσεις κλπ... εύκολα... αβίαστα και αβασάνιστα...
Υπάρχει και άλλος κόσμος από την άλλη πλευρά... που μεν γνωρίζει αλλά δεν καταλαβαίνει! Δεν μπορώ να το εξηγήσω... απλά ΔΕΝ καταλαβαίνει! Δεν θέλει να καταλάβει!
Και δεν καταλαβαίνω κι εγώ το γιατί!
Γιατί;
Πως αλλιώς μπορώ να εξηγήσω τέτοια απλά πράγματα ρε μάστορα; Μου λες;
Πως;
Για όνομα!
Πως αλλιώς να το εξηγήσω θεέ μου μεγαλοδύναμε που'σαι ψηλά 'κει πάνωωωωω;
Τελείωσα;
Όχι βέβαια... νομίζεις ότι το ξέχασα;
Αμ δε!
Όχι φίλε μου!
Εγώ έδωσα έναν τίτλο στο άρθρο αυτό!
Έδωσα έναν τίτλο και θα τον τιμήσω!
Μάλιστα κύριε!
Μάλιστα κυρία μου!
Βεβαίως!
Για πάμε γιατί μου φαίνεται ότι ξεχάστηκες...
Τα αστεράκια!
Ύπνος & Ξεκούραση
Τι θέλω να πω;
Υπάρχουν κάποιες ώρες...
Μεσημεριανές ώρες και βραδινές ώρες...
Κάποιες ώρες που τις λένε "ώρες κοινής ησυχίας "
(Εδώ θα πέσει πολύ κράξιμο την κόβω... τη δουλειά!)
Ώρες κοινής ησυχίας λοιπόν...
Κι εσύ έρχεσαι στο χωριό...
Παιδιά, σκυλιά, συμπραγαλα, φίλοι, συγγενείς, παιχνίδια, κλπ όλα αυτά σε ένα περιβάλλον απίθανο... μέσα στη φύση, μεσα στα νερά... κάτω από τα πλατάνια και τις καρυδιές, δροσιά, τα παιδιά τρέχουν πέρα δώθε και τα βλέπεις να ξεσαλώνουν και χαίρεσαι... εσύ με τους υπόλοιπους μεγάλους αφού βγούνε οι φωτογραφίες, τα βίδεα, σέρφι κλπ θα αράξεις κάτω από τον πλάτανο ή σε κάνα πεζούλι και θα κάνεις τις κουβεντούλες σου και το καλαμπούρι σου...ωραία πράγματα ρε φίλε... τέλεια! Αψογα! Φανταστικά! Μπράβο!
Πραγματικά κι εγώ τα χαίρομαι τέτοια πράγματα!
Και χαίρομαι και εσάς!
Αλλά ρε παιδιά έχετε λιγάκι το νου σας...
Τι θέλω να πω...
Άμα είναι ρε παιδιά μεσημεράκι ας πούμε... και βρίσκεστε έξω από κάποιο σπίτι... μπορεί κάποιος να προσπαθεί να κοιμηθεί, να ξαπλώσει, να ξεκουραστεί... Μπορεί αυτός ο άνθρωπος να έχει σηκωθεί απο το χάραμα και να έσκαβε... να θέλει να την πέσει για μια ωρίτσα και μετά να ξαναπιάσει δουλειά... για σκέψου το λιγάκι...
Διακοπές κάνεις... το ξέρω... εκδρομούλα... το ξέρω... μπράβο σου!΄Πολύ καλά κάνεις!
Απλά να... αυτό... κοίταξε με... με βλέπεις... σου κάνω με πολύ φιλική διάθεση αυτό το νόημα με το χέρι και σιγοκλείνω τα μάτια... "λίιιιγο... λίιιιιγο το νου σου μην προσπαθεί κάνας δύσμοιρος να κλείσει το μάτι του, να χαλαρώσει"
Κι εμείς είμαστε στο πόδι όλη μέρα... συγχωριανοί που οι πόρτες τους και τα παράθυρά τους είναι κυριολεκτικά μέσα στο καλντερίμι, οι αγαπημένες μας γιαγιάδες μας παραδίπλα 80φευγα χρόνων γυναίκες... είναι αμαρτία δηλαδή... το καταλαβαίνουμε αυτό, έτσι;
Άλλο... Το βραδάκι. Καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε, καλά περάσαμε... και ξεκινάμε τώρα τον ανήφοροοοο... να πάρουμε τα μονοπάτια, τα σκαλοπάτια, να φτάσουμε στο όχημα και να φύγουμε...
Έ... Υπάρχουν κι εκεί κάποια σπιτάκια που λες, που μπορεί κάποιοι άνθρωποι να κοιμούνται 12 η ώρα τη νύχτα ας πούμε... Ερωτώ... Κρίμα δεν είναι ρε παιδιά, να τους αναστατώνουμε τους ανθρώπους; Απαντώ... είναι κρίμα... δεν είναι ωραίο...
Δε λέω να πάμε και στις μύτες των ποδιών ούτε να βγάλουμε και τα παπούτσια μη ξυπνήσουμε κάνα πρίγκιπα... αλλά καταλαβαίνεις τι θέλω να πω...
Οπότε ρε παιδιά να χαρείτε... δεν είναι όλα τα σπίτια στο χωριό βουλιδια ή ακατοίκητα...
Καταλαβαίνω τη χαρά, τον ενθουσιασμό και ιδίως των παιδιών αλλά έχετε λιγάκι το νου σας . Αυτό...
Αυτά λοιπόν είχα να πω κυρία μου και κύριε που μου κάνεις την τιμή να με διαβάζεις... (ακόμα; αντέχεις; είσαι δυνατός/ή, στο αναγνωρίζω)
Κι εδώ που τα λέμε...
Όλα αυτά άλλωστε είναι και πράγματα που λίγο - πολύ τα λέμε κι αναμεταξύ μας και συμφωνούμε... Απλά... να... κάποιος πρέπει και να τα λέει πότε - πότε για να τα θυμόμαστε... αυτός συνήθως γίνεται ο "κακός"... δε βαριέσαι...
Ελπίζω να μην με παρεξηγείς και να μη μου θυμώσεις...
Αν θύμωσες πάλι... δε πειράζει... Καλή καρδιά που λέει κι ένας φίλος... Καλή ψυχή... και λίγο ξυδάκι... δεν είναι κακό...
Τα έχω ξαναπεί πολλές φορές... έχω καταντήσει γραφικός πια!
Εδώ είμαστε πρώτα απ'όλα για εμάς τους ίδιους, μετά για το χωριό μας, τους κατοίκους του χωριού κι έπειτα για τους υπόλοιπους...
Πρέπει να υπάρχει μια ισορροπία στα πράγματα λοιπόν ώστε να τα ευχαριστιόμαστε όλα... να είμαστε καλά στην υγεία μας... σωματική, ψυχική, πνευματική... Πάνω απ'όλα!
Αυτός ο χώρος δεν είναι μπίζνα... είναι ένα έργο... όπως μου αρέσει και συνηθίζω να λέω... κοινωνικό!
Εδώ δεν ισχύει το "ο πελάτης έχει πάντα δίκιο"...
Εδώ δεν προσαρμόζομαι εγώ στα δεδομένα και τις ορέξεις του άλλου... αντίθετα ο άλλος πρέπει να προσαρμοστεί στα δεδομένα του χωριού...
Θα μου πεις τώρα "με αυτά και μ'αυτά που λες και γράφεις μάστορα... στο τέλος θα τους διώξεις όλους"...
Κι εγώ θα σου πω... όχι φίλε μου... κανέναν δεν διώχνω... όλοι οι φίλοι μας ξέρουν, κατανοούν, είναι και θα είναι πάντα ευπρόσδεκτοι και θα είναι εδώ μαζί μας και θα περνάμε μια χαρά...
Εδώ δεν έχουμε πελάτες...
Εδώ έχουμε επισκέπτες... φίλους...
Κι εγώ από μικρό παιδί στο σπίτι μου, ξέρεις τι μου έμαθαν;
Μου έμαθαν ότι, όταν πηγαίνουμε επίσκεψη, σεβόμαστε τον χώρο, τον χρόνο και τις συνήθειες του οικοδεσπότη.
Βεβαίως ο οικοδεσπότης πάντα είναι πρόσχαρος!
και φιλόξενος!
και περιποιητικός!
και θα φροντίσει να περάσουμε τέλεια!
και θα μας προσφέρει ότι καλύτερο έχει και μπορεί!
και να μας μείνει η φιλοξενία του αξέχαστη!
Αυτάααααα...!
Την αγάπη μου,
φιλικούς και αγωνιστικούς χαιρετισμούς σε όλους σας!
αντεμπαγιορ!
Του μπι κοντινιου
